Kar, sesleri inceltmişti. Ağaçların omuzlarında beyaz bir sükûnet, bankların üzerinde bekleyen cümleler vardı. Ayak izleri, biraz önce geçenlerin aceleyle bıraktığı hatıralar gibi yarım yamalak; sonra hepsi sustu. Lambanın solgun ışığı, karanlığa değil zamana tutunuyordu sanki. Bu parkta kış, bir mektup gibi okunuyor: Satır aralarında üşüyen bir yalnızlık, sonunda ise içi ısıtan bir durak. İnsan burada durup nefes alıyor; dünya, bir anlığına, yavaşlamayı kabul ediyor.
